DocBlog

Τι είναι ανωνυμία; Αυτό το βιντεάκι από τον Τιτάνα (aka. Στέφανος " pestaola.gr " Κωφόπουλος) θα σας κάνει να το σκεφτείτε λίγο παραπάνω...

Μετά από τόσες ημέρες από την εκστόμιση της πολιτικής βλασφημίας περί ηθικής και νομιμότητας, θέλω να καταθέσω και εγώ τις λίγες και πενιχρές σκέψεις μου. Είμαι σίγουρος ότι πολλών αρχαίων Ελλήνων πολιτικών και φιλοσόφων τα κόκαλα τρίζουν ακόμα στο άκουσμα αυτής της φράσης. Είναι καταθλιπτικό να υποβιβάζεται το πολιτικό ήθος, το οποίο θέλουμε να πιστεύουμε ότι ψηφίσαμε, στο επίπεδο της διαρκώς και πιο ανεπαρκούς προς το περί δικαίου αίσθημα νομοθεσίας. Δεν αποβλέπουμε σε ηθικά ανώτερους πολιτικούς για να ανεβάσουν το επίπεδο της διακυβέρνησης, να καταστήσουν δικαιότερους νόμους, και να μας παρακινήσουν σε κοινωφελείς σκοπούς; Αντίθετα βλέπουμε πολιτικούς που από τη μια καταχρώνται της εμπιστοσύνης μας και του δημοσίου χρήματος και από την άλλη καλοπερνούν, πλουτίζουν και ψηφίζουν νόμους ώστε να συνεχίσουν να καλοπερνούν και να πλουτίζουν... και, φυσικά, να εκλέγονται. Οποία η κατάντια της δημοκρατίας... και στη γενέτειρά της μάλιστα! Και τώρα μια (βλακώδης φυσικά) ερώτηση: πότε θα μπορ...

Μετά τη πρόσφατη έκδοση της ελληνικής άδειας χρήσης Creative Commons αποφάσισα να διαθέσω και εγώ το περιεχόμενο του blog μου κάτω από αυτή την άδεια. Όπως το καταλαβαίνω, με την ελληνική έκδοση κατοχυρώνεται και στην Ελλάδα η νομική υπόσταση της άδειας χρήσης Creative Commons (αν η ορολογία μου είναι κουκουρούκου... βαράτε). Ενημερωθείτε για τις ελληνικές άδειες Creative Commons εδώ !

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992) «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από το...

Ευτυχώς πρόσφατα έμαθα τις έννοιες "αλυτρωτικός" και "αλυτρωτισμός". Μου χρησιμεύουν αυτές τις μέρες που βλέπω να εκφράζονται τέτοια συναισθήματα επ' ευκαιρίας της επαιτείου της άλωσης. Σε αυτά τα πλαίσια, το φετινό αφιέρωμα του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ δεν φαίνεται να είναι αρκετά χαμηλότερων τόνων από τις προηγούμενες χρονιές... κρίμα :(

Σχετικά με το πρόσφατο "ψήσιμο" για Toyota Prius: κατάφερα να κάνω το πολυπόθητο test drive. Το "τουτού" είναι πράγματι τρομερό: Η κατανάλωση είναι πράγματι πολύ χαμηλή. Στο τελευταίο ημίωρο του test drive ήταν σταθερά Η ορατότητα μπροστά είναι πολύ καλή και πίσω πολύ καλύτερη απ' ότι φανταζόμουν (τουτέστιν ικανοποιητικότατη!) Τελικά δύο είναι τα πράγματα που με σταματάνε να προσπαθήσω να το αγοράσω: Η υψηλή του τιμή (στα ~€28.500, που το είχε σχεδόν καταδικάσει από την αρχή) Η χωρητικότητα, μια και ο χώρος αποσκευών είναι τόσο ρηχός που απορώ πως είναι ονομαστικής χωρητικότητας 408lt. Δεν χωράει τις μεγαλύτερες βαλίτσες μου ξαπλωτές (εκτός και αν απατάει και των δύο μας, εμένα και της συζύγου, τα μάτια) Μια πολύ καλή εναλλακτική λύση είναι το νέο Corolla το οποίο μπορεί κανείς να πάρει με τα ίδια extras στα ~€22.500 με την ίδια ποιότητα Toyota και πολύ καλή κατανάλωση (ιδιαίτερα στην αυτόματη έκδοση) λόγω του τελευταίας τεχνολογίας κινητήρα. Το Prius διατηρεί ...

Ψάχνοντας για νέο αυτοκίνητο (το Punto έχει αρχίσει να πνέει τα λοίσθια) ψήθηκα πολύ για το υβριδικό Toyota Prius . Τα συν (στην έκδοση Elegance): Χαμηλή κατανάλωση (5l/100km στη πόλη) Standard: φοβερό ασύρματο ηλεκτρονικό σύστημα κλειδώματος, ηλεκτρικό κλιματισμό, φώτα ομίχλης, δερμάτινο υδραυλικό τιμόνι με ενσωματωμένα χειριστήρια (ηχοσυστήματος, κλιματισμού, cruise control), ηλεκτρικά παράθυρα μπρος-πίσω, cruise control ABS, EBD & BA, VSC+, E-TRC, 8 αερόσακους Ηλεκτρονικά ελεγχόμενο κιβώτιο συνεχώς μεταβαλλόμενης σχέσης (ECVT) (ήθελα το επόμενο αυτοκίνητο να έχει αυτόματο κιβώτιο) Απαλλαγή από τέλη κυκλοφορίας και τέλος ταξινόμισης, και ελεύθερη κυκλοφορία στον δακτύλιο Χαμηλό κόστος συντήρησης (απ' ότι αντιλαμβάνομαι) Καλή αξία μεταπώλησης Ταιριάζει στο προσωπικό μου στυλ οδήγησης ( ήπιο ) Είναι Toyota (η οποία με ενημερώνουν ότι είναι φανατική στο after-sales service/support) Τα μείον: Υψηλή τιμή για τη κατηγορία του τα €27.800 (τιμή επίσημου τιμοκαταλόγου, περίπου όσο το ...

Διαβάστε αυτό και γελάστε (αν έχετε όρεξη, εγώ δεν γέλασα πάντως, αυτά συνήθως μου ανάβουν τα λαμπάκια) με την προχειροδουλειά και την ανευθυνότητα ενός "όχι άγνωστου" Έλληνα δημοσιογράφου. Γλαφυρό το στυλ, αλλά παραπλανητικό το περιεχόμενο. Άκου λέει, το δορυφορικό σύστημα Γαλιλαίος είναι (εν ολίγοις) ένα δίκτυο κατασκοπευτικών δορυφόρων που μπορεί να εντοπίζει, να παρακολουθεί, να φωτογραφίζει και να βιντεοσκοπεί οτιδήποτε κινείται πάνω στη γη, ιδίως από εκείνη τη μέρα (την αποφράδα, υποθέτω) που θα έχουμε όλοι μας την ευρωπαϊκή ταυτότητα που θα είναι εφοδιασμένη με μικροτσιπ. Αμέεε! Αν και, προσθέτει, η ηλεκτρονική ταυτότητα δεν χρειάζεται για να τα κάνει αυτά (ε;;;). Και αυτά είναι όλα στις πρώτες τρεις παραγράφους. Να συνεχίσω; Δεν χρειάζεται. Τα υπόλοιπα είναι μίγμα από παρόμοιες "πληροφορίες" και διάφορες σάλτσες (σχετικά και άσχετα πράγματα). Απ' ότι κατάλαβα (από τέλος της σελίδας), το άρθρο ήταν στη κυριακάτικη έκδοση της εν λόγω εφημερίδας (4/2/07)....

Άκουσα κάτι ψυχο-μπερδευτικά (όχι ψυχολογικά ή ψυχαναλυτικά πάντως) σχόλια περί "συμπεριφοράς του εαυτού" και αναρωτήθηκα "γιατί δημιουργούμε υποσυνείδητα ένα πρόσωπο (ή μήπως είναι πράγμα;) για να αποδόσουμε σε αυτό ότι δεν μας αρέσει πάνω μας;" (δυσκολεύτηκα να μη χρησιμοποιήσω τη λέξη "εαυτός") Ένας είναι ο "εαυτός"... εμείς, και δεν είναι άλλος από εμάς. Η λέξη "εαυτός" είναι απλώς η έμμεση αναφορά σε μας (στον "εαυτό μας" που θα λέγαμε), όχι σε άλλο πρόσωπο που ενεργεί με κάποιο αόριστο τρόπο τις ενέργειές μας. Το μόνο που επιτυγχάνουμε με αυτό το "παραμύθι" είναι να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας, να στρεφόμαστε κατά του "εαυτού" μας (με αυτοκαταστροφικά αποτελέσματα) και τελικά να μη βγάζουμε άκρη έχοντας δύο "εαυτούς", τον πραγματικό και τον "άλλο" (τον δήθεν ανεξάρτητο/ανεξέλεγκτο), να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον "άλλο" και στο τέλος να καταρρέουμε με συ...

Η «κοινωνία των μεγάλων» αδυνατεί να εννοήσει τη ψυχολογία των εφήβων. Η ομίχλη που έχει πέσει και κάνει πλέον αόρατα τα όρια των συμπεριφορών και των χρηστών ηθών χαλαρώνει μέχρι αναισθησίας τα αντανακλαστικά των εφήβων. Οι συνέπειες θα είναι όλο και πιο απρόβλεπτες στα μυαλά των «δραστών». Η ευκαιρία για ακραίες συμπεριφορές, «έτσι, για πλάκα», που καταλήγουν πιο ακραίες απ’ ότι είχαν αρχικά προβλεφθεί, πληθαίνουν. Το ίδιο και τα εκ των υστέρων θύματα. Αυτά που έγιναν θα σοκάρουν αυτούς που συμμετείχαν, λίγο αργά… ή μάλλον… πολύ αργά. Τα δάκρυα θα χυθούν, είτε δημόσια είτε κατ’ ιδίαν, αλλά τα τραύματα θα μείνουν… βαθιά στις καρδιές. Το χρέος το οφείλει η κοινωνία στον εαυτό της… και θα το πληρώσει, είτε έτσι, είτε αλλιώς. Η συνέπεια της άγνοιας των συνεπειών: ο κόσμος που χτίζουμε.

Αυτό το άρθρο είναι παλιό και έχει μεταφερθεί (με την αυθεντική ημ/νία) από το άλλο μου blog (GreekIT) το οποίο είναι κατηργημένο. Επιστροφή από το όμορφο και δροσερό Λονδίνο και πακέτο 20 έξτρα βαθμών στη κλίμακα Κελσίου... Πρόγραμμα και απολογισμός: 1η μέρα: Ξεκούραση από το ταξίδι, βόλτα στο ποτάμι (μέναμε εκτός Λονδίνου φυσικά), τάισμα κύκνων και λοιπών υδρόβιων πτηνών (~140 φωτογραφίες) 2η μέρα: Woburn Safari Park (~180 φωτογραφίες) 3η μέρα: Πύργος του Λονδίνου (~250 φωτό) 4η μέρα: Ιππασία για τα παιδιά (~80 φωτό) 5η μέρα: Ξεκούραση, βόλτα στο ποτάμι (κύκνοι, πάπιες, κλπ.), στη παιδική χαρά και στο χωριό (~120 φωτό) 6η μέρα: Χαλαρά βόλτα/shopping (~10 φωτό) 7η μέρα: Aquarium (ενυδρείο) (~270 φωτό) 8η μέρα: Βόλτα (;) 9η μέρα: Κάστρο Warwick (προφέρεται «(γ)ουόρικ») (~300 φωτό) 10η μέρα: Hatfield House Country Show και επίσκεψη στο... πως να το περιγράψω το φτωχικό που έκανε τις “διακοπούλες” της η Ελισσάβετ (η πρώτη) όταν έλαβε τα μαντάτα ότι θα πάρει τον θρόνο (~290 φωτό) 11η μέ...

Αυτό το άρθρο είναι παλιό και έχει μεταφερθεί (με την αυθεντική ημ/νία) από το άλλο μου blog (GreekIT) το οποίο είναι κατηργημένο. Σε thread της λίστας greek users του HELLUG για την επιλογή σχολής με (όχι μόνο, προφανώς) κριτήριο τη χρήση open source, ο Χρήστος Ρικούδης ("BOFH" του ΑΠΘ) είχε τα παρακάτω, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, να πει: Δυστυχώς βλέπω ΠΟΛΥ κόσμο τώρα τελευταία να επιλέγει σχολή βάσει ηλιθιοτήτων, και απορώ τι έγινε ο παλιός καλός τρόπος: Διαβάζεις το αναλυτικό πρόγραμμα των σχολών που σε ενδιαφέρουν. Δεν καταλαβαίνεις πάρα πολλά, αλλά παίρνεις μια γενική ιδέα του με τι θα έχεις να κάνεις εκεί μέσα. Ρίχνεις μια ματιά στις ιστοσελίδες τους, βλέπεις την ερευνητική και εκπαιδευτική τους δραστηριότητα, ρίχνεις μια ματιά στα εργαστήρια, βλέπεις το προσωπικό του τμήματος. Λαμβάνεις υπόψη σου άλλους παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν τις επιλογές σου (κόστος διαβίωσης, χιλιομετρική απόσταση από το σπίτι σου, δυσπρόσιτο περιοχών σε περίπτωση τμημάτων σε νησι...